Anna Nicole de opera

Ik heb niks met opera. Behalve dat het appeleert aan mijn innerlijke filistijn. Die overdreven gebaren, de lange uithalen en vooral het tig keer herhalen van alles. Terwijl we het, ondanks de taal, de eerste keer al door hadden. O ja, de taal. Antiek, statisch en zelden sporend met wat er op toneel gebeurt. Als je dood ligt te gaan dan ga je daar niet in een aria over uitweiden. Dat suggereert n.l. dat het allemaal wel meevalt. Zoals mijn schoonmoeder zou zeggen: als je zingt dan ben je beter. En zoals mijn innerlijke filistijn zegt, als het niet meer geloofwaardig is, mag je afhaken.

Maar een opera over Anna Nicole Smith, dat blonde, Amerikaanse Playboymodel dat een hoogbejaarde miljardair huwde en een paar jaar geleden in een weelderige hotelkamer in Florida stierf aan een drugsoverdosis? Die wil ik zien. Als het gratis is, tenminste. En dat is ie, dankzij mijn perskaart. En als hoofdrolspeelster Eva-Maria Westbroek hem kan aanbevelen. En dat doet ze.

Smith, stoeipoes extraordinaire, paaldanste zich een weg uit haar stoffige geboorteplaats, met behulp van borstimplantaten. Haar ambitie was een tweede Marilyn Monroe te zijn. Niet gehinderd door enig talent was ze de ideale celeb. Smith vulde haar leven met eten en shoppen. Toen haar 89-jarige echtgenoot een jaar na hun huwelijk zijn plicht deed en overleed, woonde ze de begrafenis bij in een witte, rugloze jurk met een keffend hondje onder een arm. Ze was verslaafd aan publiciteit en aan de drugs en medicijnen die haar het leven kostten. En wij, lezers van schandaalbladen en kijkers naar haar tenenkrommende t.v.optredens, waren verslingerd aan haar.

Het leven van Smith is, zegt Westbroek, in de kleedkamer van de statige Royal Opera House in Covent Garden, een verhaal van onze tijd. 'Het snijdt fundamentele kwesties aan, zoals roem en voyeurisme. Smith leefde the American dream. Ze maakte zich mooi en trouwde een rijke man, maar ze werd enorm verguisd. Eigenlijk heel tragisch'.

Het is een week voor de premiere. Onze beroemdste vaderlandse sopraan zit met rood, bezweet gezicht op een kruk bij de piano. Ze is net terug van de zoveelste repetitie. Dit, de rol van Anna Nicole, is de meest enerverende en veeleisende die ze ooit gedaan heeft. Op de make-up tafel voor de spiegels liggen twee zwarte, valse wimpers aandacht te trekken. 'Het is geweldig om te doen', zegt ze van Anna Nicole. 'Vooral de eerste akte. Als we die gedaan hebben is iedereen vrolijk, willen we 's avonds gezellig samen uit eten, terwijl na de tweede aktie iedereen zelfmoord wil plegen'.

Eva-Maria Westbroek is alles wat Anna Nicole Smith niet was. Ze is een hele on -diva-achtige diva. In een wereld van vedettes en vetes is Westbroek uitgesproken collegiaal. Ze is ongekuntsteld en in spijkerbroek en zwarte trui, het stereotype van de vlotte, Hollandse meid. Als een zangeres later op de gang in het voorbijgaan roept dat 'iedereen hier gek is op Eva', geloof je het meteen.

De opera is bij tijd en wijlen, hilarisch, soms irritant, maar altijd onderhoudend. Ik heb hardop gelachen om coupletten bomvol alliteraties en taal van de straat. Sopraan: 'fuck you'. Alt: 'fuck you back'. Klopt. De stijl doet denken aan Jerry Springer: the opera. Westbroek huppelt, host en glijdt over het toneel in hotpaints, een corset en blote jurken. Er is praktisch geen scene waar ze niet in zit. Maar emotioneel, nu u er toch om vraagt, deed het me niet veel. Ik vond het niet eens erg dat Anna Nicole overleed.

Is het 'de onwaarschijnlijke triomf', volgens sommigen, voor Covent Garden? Geen idee. Ik ben geen operarecensent. Sterker, ik heb helemaal niks met opera.

No fucking royalty

Het is met de voorzitter van het Lagerhuis een beetje zoals met Ringo Starr. Eens gevraagd of Starr de beste drummer ter wereld was, zei John Lennon: 'Hij is niet eens de beste drummer in The Beatles'. Speaker John Bercow ligt slecht in de Britse tweede kamer; maar in zijn eigen Conservatieve partij kunnen ze zijn bloed wel drinken. Nu wil ook de Britse parlementaire traditie dat de voorzitter boven de partijen staat. Maar Bercow zou er zo ver boven staan dat hij God kan aanraken. De speaker, zeggen de Tories, is arrogant en schijnhelig. Wat evenmin helpt is dat hij zijn baan te danken heeft aan Labour. Het zou verklaren waarom Bercow groffer is tegen Toryparlementariers dan tegen Labourkamerleden.

Enfin. Bercows stijl ergerde steeds meer mensen en vorige week liep het uit de hand. Mark Pritchard, een Conservatieve politicus en algemeen omschreven als zachtaardig (op dezelfde manier dat seriemoordenaars zachtaardig genoemd worden door de buren, nadat de politie de lijken uit de tuin heeft opgegraven) liep de voorzitter in de weg. Nou valt het niet mee om de speaker voor de voeten te lopen als hij op weg is naar de debating chamber; een proces dat dagelijks voltrokken wordt met alle 19de eeuwse nepceremonieel dat het paleis van Westminster daarvoor in huis heeft. Maar Pritchard zou de voortgang van de stoet gehinderd hebben. 'De hoffelijkheidsregels van dit parlement gebieden dat honourable members pas op de plaats maken als de voorzitter voorbijkomt', zei Bercow. En hij wees met uitgestrekte vinger naar Pritchard zodat iedereen wist dat hij het niet tegen de muren had. Waarop Pritchard (volgens een columnist zo'n bescheiden man 'dat zijn vrouw en kinderen niet eens weten wie hij is') riep: 'You are not fucking royalty, Mr Speaker'.

Sindsdien is het crisis. In ieder geval bij de parlementaire verslaggevers die huilen in hun columns dat humor en charme uit het parlement en trouwens uit het hele openbare Britse leven verdwenen zijn. En gelukkig maar, zou ik zeggen. Schrap de sirs en de madams, vergeet de right honourable ladies (en gentlemen), sta het parlement toe termen als leugenaar te gebruiken en je zult zien hoe dicht de Britse volksvertegenwoordigers plots bij hun kiezers staan.

Problemen van een koninklijke bruiloft. Deel 1

Hoe meer ik erover hoor, des te banger ik ben dat het niks gaat worden. We hebben het over De Bruiloft. Prins William heeft graaf Spencer gevraagd om ergens tijdens de ceremonie te spreken. Dat is dezelfde graaf die zo fabuleus tekeer ging in Westminster Abbey, tijdens de begrafenis van zijn zus 'prinses van het volk' Diana. Het was toen een en al hel en verdoemenis. De Windsors waren gevaarlijke gekken, de pers moordenaars. Gelukkig was hij er om ervoor te zorgen dat haar zonen, 'bloedfamilie', opgroeiden tot echte mensen. Ik parafraseer, maar het was prachtig. Hij sprak recht uit het gewonde broederhart. Follow-ups zijn zelden succesvol. Als ik graaf Spencer was zou ik van een bruilofsttoespraak afzien. De geest van de heilige Diana is bovendien al ruimschoots vertegenwoordigd. De aanstaande bruid hoeft maar naar ringvinger te kijken om herinnerd te worden aan een prinses wier status van heilige zij nog maar moet zien te bereiken.

En over uitnodigingen gesproken. Er gaan 100 toegangskaarten voor de huwelijkse voltrekking in de Abbey, verdeeld worden onder het volk. En, het is mogelijk, stel dat ik er een krijg, wat dan? Het houdt me danig bezig. Kan ik nee zeggen als wanhopige Amerikanen me de helft van Nevada bieden in ruil voor mijn uitnodiging? Of als een schandaalblad met een royale cheque komt? Want het is niet ondenkbaar. En wat zeg je dan tegen de organisatoren? Dat je al naar een andere bruiloft moet? Dat je net die dag je haar moet wassen?

Het is zo belangrijk wie je uitnodigt voor je Special Day. Want trouwen, zei laatst iemand in East-Enders, is iets heel bijzonders. Dat doe je hooguit twee, drie keer in je leven.

car crash t.v.

Wat vinden we van Ann Widdecombe? Toen ze nog een ultraconservatieve, oudparlementarier was, tegen homorechten en voor dood- en lijfstraffen, lag het eenvoudig. Sommigen waren het met haar eens en anderen niet . De meerderheid negeerde haar. Sinds ze iedere zaterdagavond optreedt in Strictly Come Dancing, is de laatste optie niet langer van kracht.

Niemand die Widdecombe in de BBCshow heeft zien dansen (we gebruiken die term in de meeste losse zin van het woord) kan neutraal blijven. De topzware 63-jarige, is de zuiverste vorm van car crash t.v. Widdecombe, verzuchtte een jurylid, is als een ongeval op de snelweg. Je wilt het eigenlijk niet zien, maar je kijkt toch. Ze is als een oudtante op een bruiloft na te lang de fles sherry gekoesterd te hebben. Ze heeft niks met choreografie of ritme. Ze galoppeert meer dan ze danst. Ze is, kortom, het meest vermakelijke onderdeel van de hele goddamn serie.

Voor de jury is ze een blamage. Iedere week eindigt ze met de laagste score. Ze doet denken aan 'een stofzuiger voor industrieel gebruik'. (Ze is nou eenmaal beter op haar achterste dan op haar benen). Maar dankzij de stemmen van het Britse publiek blijft ze in de show. Widdy is populair want Widdy is 'too much fun'. De lol is overigens wederzijds. Widdecombe zegt de tijd van haar leven te hebben. Een paar weken geleden kwam ze in een metalen harnas naar beneden zeilen. Het was alsof Mrs Bucket bungeejumping ontdekt had.

Strictly Come Dancing gaat nog steeds, getuige de maffe kostuums en camp-achtige stijl, om stijldansen. Maar dankzij Widdecombe is het danselement van ondergeschikt belang. De reden dat 11 miljoen mensen kijken is omdat Widdecombe vermakelijker is dan de andere dansende celebs. Dat is jammer voor die deelnemers (allemaal eigenlijk) die beter zijn, maar door de kijkers worden weggestemd. En lastig voor de omroep.

Widdecombe zegt er niet aan te denken uit eigener beweging op te stappen. 'Als sommigen niet leuk vinden wat de mensen beslissen dan is dat pech', zegt ze. 'Moet je de politiek eens proberen'. Het is onwaarschijnlijk dat Widdecombe wint. Maar haar positie als loser, plus haar vermogen om zichzelf te kunnen lachen (essentiele eigenschappen voor de Britten) garanderen dat ze nog wel even in de show blijft.