Stijl

De blote Britse mannenenkel maakt een renaissance door. Wat geheel en al te wijten is aan het hedendaagse model van de lange broek: korter en strakker dan we gewend zijn. Waar is Bill Nighy als je hem nodig hebt, dacht ik gister in de metro toen de confrontatie met een serie harige onderbenen op rij me de eetlust dreigde te ontnemen.



Bill Nighy, van beroep acteur (hij speelde de verlopen rocker Billy Mack in Love Actually, het monster Davy Jones in de films Pirate of the Caribbean) is van hobby stijldictator. In zijn laatste film, Wild Target, ziet hij er zo cool uit dat je hem zijn snor makkelijk vergeeft. Nighy is Engels, excentriek en altijd elegant. 'Hij is fantastisch gesoigneerd', zei een recensent ooit, 'maar geeft de indruk een hele stoute jongen te zijn'. Hij draagt bij voorkeur een kostuum.



'Ik sla de hand aan mezelf voordat je me in een sportbroek ziet', zei hij laatst in een interview. En: 'Als je me ooit in het openbaar ziet met sportkleren aan, dan weet je dat ik in een diepe crisis zit'. Plus: 'Er zijn maar drie mannen in de wereld die een vergunning hebben een korte broek te dragen: Brad Pitt, Johnny Depp en Tom Cruise'. Of: 'Vertrouw nooit een man in linnen. Mannen in ongestructeerde pakken zorgen voor verwarring. Ik kan me nooit ontspannen in de omgeving van zo iemand. Ik kan ook niet meer naar Zuid Frankrijk want ik zou al dat linnen niet kunnen overleven. Toscane is ook een no-go gebied in de zomer. Als ik baas van de wereld was zouden alle mannen in linnen pakken gearresteerd worden voor misdaden tegen de ethiek'.



Precies het soort man dat je voor de poorten moet stationeren van Buckingham Palace, Chelsea FC, alle Londense stations en Wimbledon om de Britten op hun tekortkomingen op modieus gebied te wijzen. Bill Nighy for President. En dat vond ik trouwens al lang voordat hij zei dat zijn grootste wens was iedere vrouw een mantelpak van Chanel te geven.

Nog een keer WK

'Is dat nog steeds bezig?', vroeg een Britse vriend gister, 'dat WK?' Ik begrijp wat hij bedoelt. Ook volgens mij duren de kampioenschappen al jaren. Wat deden we voordat de gekte begon? Hoe leefden we toen? Er staat me iets bij van verkiezingen, economische crisis, failliete banken.

Voor de Engelsen is het al lang afgelopen. De voetbalvreugde die er is, wordt door andere nationaliteiten het land binnengebracht, zoals de Nederlandse, na de halve finale in Londens China Town (foto). Dat plezier is ons overigens van harte gegund. Er is, in dit land, alle begrip voor elftallen en hun supporters die zich laten gaan. Vooral als ze verloren hebben. Jammer, Ghana, volgende keer beter en wees vooral niet te hard voor jezelf, was de teneur in de Britse bladen. En er was veel bezorgde speculatie over de afgang van de Noord-Koreanen. Zouden ze, eenmaal terug in Pyongyang, wel lekker kunnen stappen? Want dat die spelers dat nodig hadden, kon iedereen zien.

Voor het Engelse elftal geldt het tegenovergestelde. Is dat Steven Gerrard die zijn vrouw in een restaurant op een lunch trakteert? Schande. En daar hebben we Frank Lampard met zijn vriendin, de televisiepresentator, aan een zwembad. En ze lachen! En wat doet Wayne Rooney met zijn gezin in de Cariben? Waaraan denken die mensen dat verdiend te hebben? De pers zou het nationaal elftal het liefst naar zo'n ruig bootcamp sturen in een Amerikaanse woestijn. U weet wel, die militaristische campings waar je in de open lucht slaapt, ook als de thermometer een nachtvorst aangeeft en iedere dag dezelfde maaltijden van een plastic bord eet. En waar het Engels elftal, na het dagelijks houthakken, verplicht wordt heel diep na te denken over wat ze het land hebben aangedaan. Minstens een jaar lang.

Engerlaaaand

Het zal wel aan het weer liggen, maar soms kan een mens innig tevreden zijn hier te wonen. (WK? Who Kares? Da's geschiedenis). Twee ervaringen deze week die me bijna de Engelse vlag weer op de fiets deden binden. Eerst gisterochtend de man van Tesco die de boodschappen kwam afleveren. En niet zomaar een man, maar een die desgevraagd alle drank op de hoogste planken wegzette, zonder daarbij in elkaar te schrompelen als een lekgeprikte ballon. Of zich met een excuus uit de voeten te maken alsof hij de laatste helikoptervlucht uit Saigon moest halen.

De Tescobaan was maar tijdelijk, zei hij. Als student hoopte hij met chaufferen voor 's lands grootste supermarkt, genoeg geld te verdienen om zijn vader naar Londen te halen. Hij was Afghaans en had met zijn familie eerst in Rusland gewoond, later in Kazakstan en Azerbajan. Engeland was paradijselijk in vergelijking. 'Niemand kijkt hier op je neer. Je wordt overal hetzelfde behandeld. In Kazakstan waren we een minderheid. We werden gehaat. Hier maakt het niet uit wie je bent'.

's Avonds naar de premiere van een documentaire over Hongaarse zigeuners. De regisseur, een vriendin, had een gezin gevolgd dat probeerde zich in Bolton, Noord-Engeland, te vestigen. Het gedrag van de Engelse buren varieerde van onverschillig, via neutraal tot uitgesproken behulpzaam. 'De Pakistanen zwaaien al als ze me in de verte zien', zei de vader en keek erbij alsof hij liever door hen genegeerd werd. 'Ze denken dat wij Paki's zijn'. 'Dit moet het enige land zijn', zei hij, eenmaal ingeburgerd, 'waar het beter is een donkere huidskleur te hebben'.

Maar wie hebben we hier? Ene Charlotte Lewis, parlementaire kandidaat voor de British National Party. Op Facebook grijpt Lewis nog even terug naar Derrick Bird, die eerder deze maand op het Noord-Engelse platteland twaalf mensen doodde. 'Ik wou dat Bird naar Londen was afgereisd en wat illegale immigranten had doodgeschoten, liever dan zijn medeBritten', schreef ze. Waarmee je, voordat je anti racismewetgeving kunt zeggen, weer helemaal terug brengt in de andere werkelijkheid.

goedkoop winkelen

Eigenlijk kon het natuurlijk niet. Een Poundlandwinkel in de nette, Londense buitenwijk Twickenham (gemiddelde prijs voor een vierslaapkamerwoning acht ton). Poundland is synoniem voor alles wat niet deugt aan Engeland. Het is goedkoop (niks duurder dan een £1) en smakeloos. Het wordt bezocht door het soort Engelse vrouwen dat eruit ziet alsof ze, om Carl Lagerfeld te citeren, hun haar van achter niet gekamd hebben. Mannen winkelen er met ontbloot bovenlijf. Het personeel heeft de agressiefste tatoeages. Een shoppingparadijs, kortom, voor Tokkies en aanverwanten.

Wat was er mis met een overdekte farmers market? Of een cafe met onbespoten koffie en thee? 'Poundland is niet iets waar Twickenham behoefte aan heeft', citeerde de plaatselijke krant een inwoonster. Anderen hadden een anti Poundlandcampagne opgestart op Facebook.

Ik was een van de eerste shoppers in de nieuwe Poundland (ik woon in Twickenham). Ik was er nog voordat de actrice uit Coronation Street het lint had doorgeknipt. Vorige week las ik dat twee maanden na de opening Poundland de drukstbezochte winkel in de regio is. Mensen die vorig jaar nog liever hun oogleden aan de vloer vastnietten dan de drempel van een spotgoedkope zaak over te stappen, komen met tassen vol shampoo, batterijen, balpennen, afwasmiddel en kinderspelletjes de deur uit. 'Middle England is dol op ons', zei de oprichter van de keten. 'Het enige waarover geklaagd wordt is over de rijen voor de kassa's'.

Het zal best dat de recessie de shoppinggewoontes van 's lands yummie mummies heeft bijgesteld. Maar vlak de voldoening een koopje binnengehaald te hebben niet uit.

Er zit een nieuw cachet aan zuinig winkelen. 'Een paar maanden geleden kende ik niemand die in zaken als Aldi of Poundland inkopen deed', zegt een vriendin. 'Nu gaat iedereen er prat op de goedkoopste spullen gevonden te hebben'. Ze noemt het omgekeerd snobisme. Waarna ik niet meer durf te zeggen dat ik Poundland oversla sinds ik de 99p shop gevonden heb.