biscuitgate

Douglas Alexander. Onthou die naam. Van beroep Labours verkiezingsstrateeg. Maar in het nieuws omdat hij met gemak de meeste punten binnenhaalde met het beantwoorden van de vraag van deze verkiezingscampagne. Wat, vroegen ze bij mumsnet (website voor ouders, een miljoen gebruikers) is je lievelingskoekje?

Eind vorig jaar hadden ze Gordon Brown hetzelfde gevraagd. Twaalf keer in feite. Het resultaat was chaotisch gesnuif en gestotter. En een uur later een wanhopige tweet met: 'als er maar chocola op zit'. De yummie mummies van Middle England waren niet onder de indruk. Het bewees weer eens dat Gordo niet op menselijk niveau kon communiceren. Conservatieve lijsttrekker David Cameron deed het beter. Tarwekoekjes, als ik me goed herinner. Stoer, mannelijk, eenvoudig maar niet volks.

Totdat het de beurt van Alexander was. 'Vreselijk om toe te geven en niet erg patriottisch, maar ik ben gek op chocolade Leibniz; een stuk chocola dat net doet alsof het een koekje is', zei hij. 'Ik vind de pure lekkerder dan die met melkchocolade en hoop natuurlijk wel dat ze snel Fairtrade worden'. Perfecte samenvatting, oeverloos zelfvertrouwen. Een antwoord dat staat. CocoPrince, iemand?

Vacature

Niet 's werelds fijnste baan, maar iemand moet het doen. Chauffeur zijn van Naomi Campbell. De laatste stapte op toen het Britse supermodel hem er zo hard van langs gaf dat hij de berm opzocht en de politie belde. Tegen de tijd dat New York's finest gearriveerd waren, was Naomi gevlogen.

Nou was de chauffeur niet de eerste wiens relatie met Campbell lelijk afliep. Het supermodel heeft in het verleden legio ondergeschikten van zich afgeslagen. Ze zou op een vrouw zijn afgestapt 'alsof ze Mike Tyson was', toen die op een feest dezelfde jurk aan bleek te hebben. Ze bewerkte tenminste twee persoonlijke assistentes met telefoons, sloeg er een in het gezicht, moest in 2006 voorkomen omdat ze een ander bedreigd had en kreeg in 2007 een taakstraf na haar huishoudster een gat in het hoofd geslagen te hebben met een met kristallen ingelegde gsm.

Maar gelukkkig is er tenminste een iemand die van haar houdt. Sarah Brown, vrouw van , noemt Campbell in Harpers Bazaar een '21ste eeuwse heldin'. 'De Naomi Campbell waar ik van gehoord had was mooi, succesvol, altijd te laat, een beetje angstaanjagend, zelfs een beetje out of control', legde de vrouw van de Britse premier uit. 'De Naomi Campbell die ik ontmoette was zeker mooi, maar ook oprecht, direct en ongeduldig op een goeie manier'. Sarah Brown ronselde Campbell voor haar goede doelen. Als echtgenote van politieke kooivechter Gordon is Sarah mensen met driftbuien en losse handjes gewend.

Gordo is een schat

Gordon Brown is geen bullebak, hij is een daadkrachtige persoonlijkheid. O.k. hij wil wel eens met telefoons gooien, heeft last van driftbuien en een zwarte band in vloeken, maar wat wil je. Minister President van het Verenigd Koninkrijk. Hoogspanning is het woord niet. En was het niet Harry Truman die zei: 'als je de hitte niet kan verdragen, wat doe je dan in mijn keuken?' Nou dan.

Nee, eigenlijk is Gordo een schat. Zijn vrouw, Sarah, was de laatste die vanochtend aanspoelde op de rode bank van de ontbijtt.v. om haar man te verdedigen. 'Hij was een 'krachtige, hardwerkende, fatsoenlijke man'. Eerder had ze al eens gezegd van Gordon: 'Hij is de man die ik ken en de man van wie ik hou'. Een uitspraak die me lang na de houdbaarheidsdatum bijgebleven was omdat het zo'n rare zin was. Dacht ze dat wij geloofden dat ze gehuwd was met een man die ze niet kende en waar ze niks om gaf?

Sarah had Oprah helemaal niet nodig om vanochtend de zachte kanten te onthullen van de man die elders schuilgaat onder de roepnaam Stalin. Thuis was hij de tederheid zelve, vergat nooit haar verjaardag, kreeg al tranen in zijn ogen als hij dode vliegen op de vensterbank van het keukenraam zag liggen en deed niets liever dan samen met haar naar East-Enders kijken, pepermunt thee in de rechterhand terwijl hij met zijn linker haar voeten masseerde. Het was nogal slaapverwekkend dus het kan zijn dat ik het laatste gedroomd heb.

Paspoortcontrole

De elf die naar Dubai reisden om een kopstuk van Hamas te vermoorden, lieten meer achter dan een geelectrocuteerd lijk in een dure hotelkamer. Ze zetten de veiligheid van tig Europese vliegvelden en die van Dubai te kijk. Want niet alleen waren de paspoorten waarop de elf reisden vals, ze waren ook nog eens slecht vervalst. Vraag maar aan de Ierse regering. Volgens Dublin klopten de nummers in de Ierse paspoorten niet. Er waren er te weinig van. En de volgorde van de letters was evenmin correct.

Israeli's mogen op hun eigen paspoort Dubai niet in. De elf die, als ze inderdaad tot de Israelische geheime dienst behoorden, naar de Arabische Emiraten vlogen, deden dat op Europese paspoorten. Paspoorten die ze op vliegvelden van Frankrijk, Oostenrijk, Duitsland en andere Europese landen gebruikten. En op al die vliegvelden, van Wenen tot Dubai, was er geen persoon en geen machine die ontdekte dat de paspoorten vals waren.

Vraagje: als er maar een man voor nodig is die met het in brand steken van zijn onderbroek de internationale bagagevoorschriften kan wijzigen, wat is dan het effect van elf mensen die met hun vervalste paspoorten ongestoord door de douanes kunnen?

De mascara die niet meer mee mag in de handbagage, de flesjes water die we moeten achterlaten en nu de bodyscanners, terwijl we nog niet eens de paspoortcontrole onder de knie hebben.