Naakte waarheid

Genoeg! Kan het eindelijk eens afgelopen zijn met al die kalenders vol blote Britten? Toen de Engelse Vereniging voor Huisvrouwen, afdeling Rylestone, ergens in de jaren negentig besloot bloot te poseren voor strategisch geplaatst keukengerei, was daar nog wel wat voor te zeggen. De foto's waren voor een kalender die geld moest opbrengen voor een goed doel. Een van de vrouwen van de Vereniging was, als ik me goed herinner, overleden aan borstkanker. De kalender bacht duizenden op voor kankerbestrijdingsorganisaties.

Sindsdien is het hek van de dam. Geen goed doel of iemand moet ervoor uit de kleren. Blaasorkesten, brandweermannen, rugbyspelers, voorstanders van de vossenjacht: ze zijn allemaal op kaarten, posters of kalenders te vinden. Deze week stonden de Britse kranten vol met foto's van de actrice Greta Scacchi. Naakt, natuurlijk, op een hele grote, organisch grootgebrachte kabeljauw na. De boodschap was of we allemaal minder vis wilden eten. Gister was het de vroegere weerman van de BBC. Michael Fish, die met kleren aan een nauwelijks appetijtelijke visie is, zat in een schuimbad zonnepanelen aan te prijzen. Tegelijkertijd fietsten duizenden mee met de World Naked Bike Ride en lanceerden blote studenten van Oxford hun kalender. Bloot of niet bloot, wie zit er in juni op een kalender te wachten?

Aan de oppervlakte doen de Britten het graag voorkomen gehecht te zijn aan goede manieren en wollen vesten, maar ergens in de nationale psyche rust een diepe behoefte alles uit te trekken. En het liefst zo publiek mogelijk. Thuis blijft een en ander bedekt, maar is het op straat boven de achttien graden, dan gaan meteen de T-shirts uit. En na een emmertje Sunset cocktails (met rietjes) de rest.

Er was commentaar, las ik in een Nederlandse krant, op de pas onthulde advertentie van David Beckham. De voetballer hangt, enkele meters hoog, op een poster in Regent Street. Hij draagt een 'goed passende' onderbroek van Armani en een dik stuk touw. In mijn deel van de wereld heet dat netjes gekleed.

Peter & Gordon

Even voorstellen. Gordon Brown kent u. En de man op de foto kent u nog vaag uit de tijd dat hij EUcommissaris was. Peter Mandelson. Of, om hem zijn volledige titel te geven: Baron Mandelson van Foy in het graafschap Herefordshire in het graafschap Durham, eerste secretaris van staat, minister van vernieuwing en ondernemerschap en lord president van de raad. Lord Mandelson voor zijn vrienden. En Mandy in de pers. Voor de goede orde, Mandelson heeft tien funkties en titels. En bijna evenzoveel salarissen. Een baan in het hogerhuis alleen al is, behalve een titel een vergoeding van 57.000 euro jaarlijks waard. Voor de duur van je leven. Volgens sommigen zou Mandelson ergens in zijn portefeulle ook nog 'staatssecretaris voor de ruimte' hebben zitten. Wij hebben alle sympathie voor de aliens die geen idee hebben wat hen te wachten staat.

De premier en de lord zijn de architecten van een nieuw, democratischer Groot Brittannie. Een initiatief dat gister opgestart is door premier Brown. Dezelfde Gordon Brown die twee jaar geleden de baan van zijn voorganger overnam zonder zich daarbij te laten afleiden door verkiezingen. (Toen de BBC president Moegabe een paar maanden geleden verweet het niet zo nauw te nemen met stembusresultaten, antwoordde de leider van Zimbabe dat hij tenminste de moeite van het organiseren van verkiezingen genomen had. 'In tegenstelling tot jullie regeringsleider').

Brown en Mandelson zullen samen de weg vrijmaken naar een eerlijker, transparanter samenleving. Natuurlijk peilde ik onmiddellijk de reaktie van De Britse Kiezer op dit blije nieuws. In ieder geval van de twee die bij mij in huis wonen. Ongeloofwaardig vond de oudste. Alsof Roodkapje aan de wolf de veiligste weg naar huis vraagt. Wat de ander vond wilt u niet weten.

Een brievenschrijver in de Times zei dat van een duo dat Peter & Gordon heet so wie so nooit iets goeds kon komen. Met het eerste stel Peter & Gordon, zangers uit de jaren zestig, was het ook slecht afgelopen. Zij schreven a world without love, I go to pieces en I don't want to see you again. Men is gewaarschuwd.

http://www.dailymotion.com/video/x31lsv_peter-and-gordon-world-without-love

Browns glimlach

'Hij moet het gewoon niet doen', zei een Britse collega een paar weken geleden nog in een BBC studio. 'Brown moet gewoon nooit glimlachen. Hij kan het niet. Het is onecht'.

Je kan Gordon Brown niet van een vrolijke natuur betichten. Begrijpelijk, dacht ik, toen ik zag waar hij vandaan kwam. Van het Schotse Kircaldy, waar zijn vader een Presbyteriaanse dominee was, wordt niemand vrolijk. En van zijn broer John ook niet. Wat me het meest bijgebleven is van een reportage die Richard Groenenboom van de EO en ik over Browns milieu maakten twee jaar geleden, is de reaktie van John. De laatste had ons thuis in Glasgow op de thee uitgenodigd. Natuurlijk was hij blij, zei John, dat Gordon premier geworden was. Maar nee, de familie ging dat niet vieren. Niet in de traditionele zin van het woord. Ze had Gordon een gelukwens gestuurd om hem sterkte en kracht te wensen voor de zware taak die hem wachtte. Een gelukwens, dacht ik. Als de champagne niet open kan als je broer eindelijk de baan heeft waar hij zich zijn hele leven op heeft voorbereid, dan gaat die daar nooit open.

En nu is het te laat. Brown heeft zich opgesloten in Downing Street in afwachting van de uitslagen van de Europese verkiezingen. In zijn bunker is hij veilig. Hij hoeft er tenminste niet rond te lopen met, zoals een commentator zei, de glimlach op zijn gezicht getransplanteerd van een gelukkiger iemand.

Londen, hoofdstad van de wereld

Volgens een of andere Amerikaanse toeristenwebsite kun je, als je Europa doet, Londen maar beter overslaan. Het is vuil en het eten lijkt nergens naar. Ik moest aan al die Amerikanen denken die nu vermoedelijk hun bestemming omzetten naar Parijs, toen ik van mijn huis in West-Londen, langs de Theems, naar Notting Hill fietste.

Heel Londen zit in deze route. Oases van rust, adembenemend mooie stukken, verpauperde, luide en levendige. Eerst langs de classicistische gebouwen van Richmond, waar de terrasjes aan de Theems ondanks de temperatuur vol zitten, dan verder langs straten met negentiende eeuwse rijtjeshuizen en verwaaide voortuintjes, de Lyric Theatre wiens fluwelen en vergulden interieur haaks staat op het moderne repertoire, de fantasieloze, industriele omgeving waar de River Cafe, misschien wel het beste restaurant in Londen, floreert en waar Sint Jamie leerde koken. Langs Holland Park, Londens meest romantische park en de grote, witgestucte optrekken met pilaren en dan, klap op de vuurpijl, Portobello Road, een markt die begint met veelkleurige antiekwinkeltjes maar het respectabele imago niet langer dan een halve kilometer op kan houden en onherroepelijk vervalt in de chaos van een stapel tweedehands Terminator Two T-shirts op een stuk karton op de stoep.

Dat is de plek waar je afstapt, een goed heenkomen zoekt voor je fiets (want je herinnert je dat die van Conservatieve partijleider David Cameron die in deze buurt woont, pasgeleden nog hier is gestolen) en op zoek gaat naar een van de Spaans-Marokkaanse cafe’s voor iets heel zoetigs bij de muntthee. Of voor pitta met tabouleh. Of geitencurry. Het was hier waar, eeuwen geleden, joden en hugenoten zich vestigden, later West-Indiers en Noord-Afrikanen.

Londen was de eerste wereldstad. Energiek, toonaangevend en met 300 talen, is het nu wellicht de meest internationale. Vuil? Niet meer dan andere grote steden. Slecht eten? Puleaze... Daar wil ik niet eens over beginnen.


Lia van Bekhoven blogt over Londen en Groot Brittannie op: http://www.liavanbekhoven.com.

Haar boek, In Londen, een rondleiding door de stad in negen wandelingen, komt in juni uit.