He's back and he's bad

En of ik hem gemist heb, dacht ik toen ik hem gisterochtend weer hoorde op de BBC. En later zag bij BBC Breakfast, Sky News, en de News Channel. Het solide zelfvertrouwen, de bijbelse oprechtheid, het gemak waarmee hij vragen beantwoordde, of liever omzeilde. De logica van zijn uitspraken, goed verwoord en met een illusie van diepgang die tegeltjeswijsheden nou weer net niet hebben.

Ach ja, Arabische Lente. Breek Blair de bek niet open. Niemand die de regio beter kent. Evolutie altijd beter dan revolutie natuurlijk. En leve de nieuwe burgervrijheden in Egypte. Hij klonk alsof hij het meende. Totdat je je herinnerde hoe hij Moebarak, toen het bloed al vloeide in Tharir Square, nog verdedigd had als 'enorm moedig en een power for good'.

Blair zelf staat, als afgezant van Het Kwartet in het Midden-Oosten, natuurlijk vooraan als het gaat om hervormingen in de regio. Daarom verdiende hij ook honderdduizenden met het adviseren van de koninklijke familie van Koeweit. En nog meer met het houden van spreekbeurten in de Golfstaten. Blair was ook de man die kolonel Khadaffi niet alleen verdedigde maar destijds uit zijn internationaal isolement trok, de vrije wereld in. Geen wonder dat een van de zonen van de Libische leider Blair zag 'als een persoonlijke vriend'.

Lang bleef hij trouwens niet in Londen. Geld was de reden dat hij er so wie so was. Om de pocketuitgave van zijn memoires te promoten. De Britse politiek is hij ontgroeid. Blair is een wereldleider. Of, als het moet, een Europese. 'Europa heeft een leider nodig', kopte The Times gister, boven een foto van de vroegere Labourpremier. Een rechtstreeks gekozen leider maar liefst. En drie keer raden wie de gebronsde jetsetter voor die funktie in gedachten heeft.

protocol

Kunnen we het nog even over de gastenlijst hebben? Daar moest in gehakt worden, want met een recessie kun je niet meer dan 1900 mensen uitnodigen en dat aantal is, voor een troonopvolger van een troonopvolger, al behoorlijk krap.

Maar kon niemand een plaats vinden voor oud premiers Blair en Brown? Ik bedoel: Tony Blair overslaan. Die man redde praktisch eigenhandig de Windsordynastie toen na de dood van Diana de Britse majesteit weigerde Schotland te verlaten omdat ze daar nou eenmaal altijd is in september. Het had niet veel gescheeld of de onderdanen hadden de paleispoorten in Londen bestormd. Dat Buckingham Palace overeind bleef was omdat de toenmalige premier Blair Her Maj overhaalde zich in Londen te laten zien. Zaak gesust. En nu zijn hij en opvolger Gordon Brown overgeslagen bij de trouwerij aller trouwerijen. Andere Britse premiers zullen er wel zijn, want zij zijn Ridders in de Orde van de Kouseband. Brown en Blair niet. Het is typerend voor hoe Buckingham Palace werkt. Als het protoclair niet kan, gebeurt het niet. Ongeacht de gevolgen. Want hoe staat dit buiten de paleispoorten? Hebben de royals niks van hun PRmedewerkers opgestoken? Ik heb het mijn buren al horen zeggen: Blair en Brown zijn geweigerd omdat het Labourpremiers waren.

En voordat je rancuneus kunt zeggen: waarom moet Sarah Ferguson, de ex van prins Andrew buiten de paleispoorten blijven? Haar dochters zijn zoveelste in de lijn van de troonopvolging. En ze heeft een goeie verhouding met haar ex met wie ze nog steeds een landgoed deelt. Nou is Fergie waarschijnlijk wel de minst schandaalbestendige persoon die Elizabeth ooit schoonmoeder mocht noemen. De miljoenen schulden, de reclamespotjes voor de Amerikaanse t.v., de huilbui bij Oprah. Genant. Dom. Maar ze heeft tenminste nooit geprobeerd een miljoen dollar in haar ondergoed het land uit te smokkelen. Een oligarch uit Kazakhstan werd daar ooit op een Russisch vliegveld wel van beschuldigd. Hij is uitgenodigd. Plus de koning van Saoedie-Arabie. En het staatshoofd van Tonga met zijn 13 vrouwen, zijn luxe leven en zijn straatarme bevolking. De kroonprins van Bahrein heeft zijn uitnodiging vorige week teruggegeven. En die van de ambassadeur van Syrie is, in een staaltje van Britse machopolitiek, vandaag van hem afgenomen. Dus, zou ik zeggen, plaats genoeg op die bankjes van Westminster Abbey.

In het (gekraakte) huis van Saif Khadafi

Je zou er bijna aan voorbij lopen. In dit deel van welgesteld Noord Londen is een riante, bakstenen optrek met acht slaapkamers niks opmerkelijks. Maar wat dit huis wel heeft en de anderen niet, is een spandoek op het dak met het portret van de Libische leider en 'Out Of Libya, Out Of London'.

Een groep die zichzelf Topple the Tyrants noemt , kraakte het huis 'uit solidariteit met de Arabische revolutie'. Het wordt nu bewoond door Libiers. Een paar krakers, ervaringsdeskundigen, hangen rond als adviseur. 'Wij kennen de kraakwet, zij niet'. Eerder had een revolutionaire subcommissie er een kwartiertje over gedaan voordat ze besloten had Dutch Radio de volgende avond een rondleiding te geven. 'Is de politie al geweest?' 'Kunnen we niet zeggen'. 'Met hoeveel zijn jullie hier'. 'We geven geen aantallen'. 'Waarom moest ik door het raam naar binnen?' 'Veiligheidsmaatregelen'.

We drinken thee uit het beste porselein van Saif al-Islam Khadafi. De voorkamer heeft twee roze bankstellen. Het is het enige kleurrijke aan dit grote, onpersoonlijke huis. Verder is het, zegt een Libier, 'zoals je van een huis verwacht waar £ 10 miljoen bloedgeld in zit'. De inrichting bevestigt dat goede smaak niet noodzakelijk in het verlengde ligt van een gigantisch, persoonlijk vermogen. De benedenverdieping is een veelvoud van glazen tafels, zilveren lampen en witte bankstellen en muren. Alles glanst en blinkt als een controleruimte uit Star Wars. De kasten, op die in de keuken na, zijn leeg. Saif liet zijn persoonlijke bezittingen enkele maanden geleden weghalen toen hij het huis te koop zette voor 12 en een half miljoen euro. Waarna iemand de krakers tipte dat het leeg stond.

'Eerst waren we door het dolle heen dat we het gekraakt haden', zegt Oz. 'Toen kwamen de Libiers en zij waren even enthousiast. Maar sinds ze berichten van thuis begonnen te ontvangen en de beelden op t.v. zien, is de stemming omgeslagen. Het is vreselijk wat ze doormaken'.

De bovenverdiepingen zijn verboden terrein, zegt Oz die de rondleiding doet. De slaapkamers liggen vol rustende aktivisten 'die net uit Libie zijn aangekomen'. Het souterrain kan hij wel laten zien. Oz meent, maar is niet deskundig op het gebied van binnenhuisarchitectuur, dat vloeren en trappen van marmer zijn. Het ergste is dat ze wit zijn 'en iedere dag gedweild moeten worden'. Of bijna iedere dag, zo te zien. Wat in de makelaarsbrochure het 'entertainment centre' heet, blijkt te bestaan uit een jacuzzi, overdekt zwembad, half verbouwde sportzaal en een bioscoop. De laatste is van onder tot boven behangen met donkerbruin suede. Op de grond zachte, hoogpolige vloerbedekking in dezelfde kleur. In een aanpalende ruimte is een kraker doende de was uit de machine te halen.

Een stuk of vier mannen zijn in de enorme, moderne keuken in de weer met pannen en schotels voor de avondmaaltijd. Op roepafstand, in de andere hoek, kijken landgenoten op de onvermijdelijke, witte leren bank naar het nieuws. De luxe inriching noch de faciliteiten zijn aan de bewoners besteed. Wat wel gewaardeerd wordt zijn de grote, plattebuisschermen die in praktisch iedere ruimte hangen. De Libiers hebben ze allemaal afgestemd op Al Jazeera.

Anna Nicole de opera

Ik heb niks met opera. Behalve dat het appeleert aan mijn innerlijke filistijn. Die overdreven gebaren, de lange uithalen en vooral het tig keer herhalen van alles. Terwijl we het, ondanks de taal, de eerste keer al door hadden. O ja, de taal. Antiek, statisch en zelden sporend met wat er op toneel gebeurt. Als je dood ligt te gaan dan ga je daar niet in een aria over uitweiden. Dat suggereert n.l. dat het allemaal wel meevalt. Zoals mijn schoonmoeder zou zeggen: als je zingt dan ben je beter. En zoals mijn innerlijke filistijn zegt, als het niet meer geloofwaardig is, mag je afhaken.

Maar een opera over Anna Nicole Smith, dat blonde, Amerikaanse Playboymodel dat een hoogbejaarde miljardair huwde en een paar jaar geleden in een weelderige hotelkamer in Florida stierf aan een drugsoverdosis? Die wil ik zien. Als het gratis is, tenminste. En dat is ie, dankzij mijn perskaart. En als hoofdrolspeelster Eva-Maria Westbroek hem kan aanbevelen. En dat doet ze.

Smith, stoeipoes extraordinaire, paaldanste zich een weg uit haar stoffige geboorteplaats, met behulp van borstimplantaten. Haar ambitie was een tweede Marilyn Monroe te zijn. Niet gehinderd door enig talent was ze de ideale celeb. Smith vulde haar leven met eten en shoppen. Toen haar 89-jarige echtgenoot een jaar na hun huwelijk zijn plicht deed en overleed, woonde ze de begrafenis bij in een witte, rugloze jurk met een keffend hondje onder een arm. Ze was verslaafd aan publiciteit en aan de drugs en medicijnen die haar het leven kostten. En wij, lezers van schandaalbladen en kijkers naar haar tenenkrommende t.v.optredens, waren verslingerd aan haar.

Het leven van Smith is, zegt Westbroek, in de kleedkamer van de statige Royal Opera House in Covent Garden, een verhaal van onze tijd. 'Het snijdt fundamentele kwesties aan, zoals roem en voyeurisme. Smith leefde the American dream. Ze maakte zich mooi en trouwde een rijke man, maar ze werd enorm verguisd. Eigenlijk heel tragisch'.

Het is een week voor de premiere. Onze beroemdste vaderlandse sopraan zit met rood, bezweet gezicht op een kruk bij de piano. Ze is net terug van de zoveelste repetitie. Dit, de rol van Anna Nicole, is de meest enerverende en veeleisende die ze ooit gedaan heeft. Op de make-up tafel voor de spiegels liggen twee zwarte, valse wimpers aandacht te trekken. 'Het is geweldig om te doen', zegt ze van Anna Nicole. 'Vooral de eerste akte. Als we die gedaan hebben is iedereen vrolijk, willen we 's avonds gezellig samen uit eten, terwijl na de tweede aktie iedereen zelfmoord wil plegen'.

Eva-Maria Westbroek is alles wat Anna Nicole Smith niet was. Ze is een hele on -diva-achtige diva. In een wereld van vedettes en vetes is Westbroek uitgesproken collegiaal. Ze is ongekuntsteld en in spijkerbroek en zwarte trui, het stereotype van de vlotte, Hollandse meid. Als een zangeres later op de gang in het voorbijgaan roept dat 'iedereen hier gek is op Eva', geloof je het meteen.

De opera is bij tijd en wijlen, hilarisch, soms irritant, maar altijd onderhoudend. Ik heb hardop gelachen om coupletten bomvol alliteraties en taal van de straat. Sopraan: 'fuck you'. Alt: 'fuck you back'. Klopt. De stijl doet denken aan Jerry Springer: the opera. Westbroek huppelt, host en glijdt over het toneel in hotpaints, een corset en blote jurken. Er is praktisch geen scene waar ze niet in zit. Maar emotioneel, nu u er toch om vraagt, deed het me niet veel. Ik vond het niet eens erg dat Anna Nicole overleed.

Is het 'de onwaarschijnlijke triomf', volgens sommigen, voor Covent Garden? Geen idee. Ik ben geen operarecensent. Sterker, ik heb helemaal niks met opera.