Hanoi 3 oktober.

Het plan was om een fiets te huren. Maar na een korte, heftige botsing met de werkelijkheid wordt dat idee geruisloos van het programma afgevoerd. Eigenlijk is het al heel mooi de overkant van de straat te halen.

Hanoi is wat je krijgt als je 3 en een kwart miljoen inwoners bij elkaar zet en je vergeet het openbaar vervoer. Zeker, er zijn oversteekplaatsen. En verkeerslichten. Maar voor de meeste brommers is stilstaan voor een rood licht niet meer dan een life style choice. Nooit teruglopen bij het oversteken, had iemand gezegd. Want een stap achteruit, daar wordt niet op geanticipeerd. Is er een betere metafoor voor Vietnam? Immer voorwaarts, met een hand op de vierde versnelling en de ander op de claxon.

De rustigste hotelkamer heeft geen ramen. Geen probleem.

4 oktober

Hanoi bestaat duizend jaar. Vader des Vaderlands Ho Tsji Minh zal de festiviteiten niet meemaken. Het mausoleum waar zijn lijk ligt opgebaard is dicht. Hij Die Verlicht is op vakantie in Moskou voor de jaarlijkse onderhouds- en herstelwerkzaamheden. Het onderkomen van de man onder wiens leiding 'een derderangs boerenland' (Henry Kissinger) het won van de Amerikaanse supermacht, is de best bezochte attractie van het land. Tientallen jongens in witte pakken oefenen voor de feestelijke parades van volgende week voor Thanh Long, Stad van de Opstijgende Draak.

Vietnam News meldt de arrestatie van een 53-jarige voor 'terroristische aktiviteiten'. De verdachte had 28 artikelen geschreven tegen het regime. Nauwelijks Al Qaida, dus, maar dit is een eenpartijstaat. En eentje die het Chinese voorbeeld volgt van een geliberaliseerde economie zonder politieke vrijheid.

Miliband of Brothers

En nou ophouden. Al dat 'I love David very much' en 'Ik heb zoveel respect en bewondering voor Ed'. Bollocks. Al dat ge-aai van David over het stekelhaar van zijn jongere broer Ed. Het doet me denken aan het gezin een paar deuren van mijn ouderlijk huis in Oosterhout. Aan de buitenkant even harmonieus als een Benettonreclame, maar achter de deur, placht mijn grootmoeder te zeggen , 'knijpen ze elkaar fijn'. Ik zou David niet in een kamer met Ed zetten. En zeker niet met een mes.

Want daar ga je dan. Als de oudste van de Milibandits heb je je hele politieke leven naar dit moment toegewerkt. Links en rechts (vooral rechts) heeft je gedoodverfd als de volgende Labourleider. En dan is die vacature er. Je dient je aan en rekent er stiekem op dat je jongere broer en beste vriend je campagneleider wordt. Zoals Robert Kennedy de steun en toeverlaat werd van John Kennedy in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1960. Maar Ed, die altijd in je voetsporen volgde - zelfde middelbare school, zelfde vakken op dezelfde prestigieuze universiteit, zelfde politieke carriere - besluit zelf voor de topbaan te gaan. Je beste bondgenoot wordt je grootste rivaal.

Shakespeariaanse drama's zijn op minder gebaseerd. De ruzies, de hartstocht, de tranen. Lees er de Britse politieke memoires maar op na. Het is een van de verschillen tussen de Britse en de Nederlandse en Belgische politiek. Snij een Miliband open, of een Blair, of een Thatcher en zelfs een Gordon Brown en er zit bloed in. Bij een Job Cohen moet je dat altijd nog maar afwachten.

eekhoorn op de barbecue

Het zal wel aan het komkommer-en-kwel seizoen liggen, maar eekhoorns rukken weer op in de Britse dagbladen. Vroeger was augustus de maand van het monster van Loch Ness. Tegenwoordig is het de maand waarin de pers winkels, slagerijen en restaurants ontdekt die eekhoorns verkopen. Dode. Voor in een deegkoek, een stoofpot of op de barbecue.

Prima idee overigens. Grijze eekhoorns zijn de terroristen van de achtertuin. Van een afstand hebben ze een hoge aaibaarheidsfactor met al die pluizigheid, maar het blijven 'ratten maar met een betere opleiding'. Beesten die vogelkastjes kraken, andermans wintervoer jatten en kabels doorbijten. Uitvoerders van zinloos geweld.

Opeten is de beste oplossing. Een paar jaar geleden mocht ik van Philip Hall, chef kok van hotel restaurant Muften Hall in het Noord-Engelse Northumbria, eekhoornvlees uitproberen. Hall experimenteerde met bakken, braden en stoven van eekhoorns, maar prefereert de terrine. Uit de koelkast haalde hij, gevild en al, eekhoorn X ('Het slachtoffer blijft anoniem totdat de nabestaanden verwittigd zijn'. Hall is een stand-up comedian die erbij kookt. Of andersom). Een eekhoorn heeft een zielig klein geraamte. Het meeste vlees zit op de rug en de achterpoten. De smaak doet een beetje aan konijn denken: zoetig, noterig, vrij neutraal.

Sommige Londense restaurants serveren gestoofde eekhoorn met walnoten en room. In het Zuid-Westerse Cornwall hebben ze eekhoornpasteitjes. Helemaal modern is een hartige, popcornachtige eekhoornhap voor bij de borrel.

Sinds de grijze eekhoorn allochtoon is en de rode, Britse variant heeft verdrongen, is het eten ervan een patriottische plicht. Ik kan het volgende recept aanbevelen. Neem een eekhoorn per persoon. Na de beesten gevild te hebben - de kop kan er desgewenst aanblijven, maar is louter decoratief - dienen ze gemarineerd in olijfolie met zout, peper en citroensap. Rijg ze daarna aan een spies en gril ze aan beide kanten. Zo. Da's een recept voor de barbecue waar ik de deur niet voor uit hoef.

Boris Bikes

Nee echt, het valt ontzettend mee. Ze ogen niet seksy, die fietsen, en het imago van de Londense burgemeester Boris Johnson die de nieuwe rijwielen onbedoeld zijn naam gaf, vermag ook niet de fietsen aantrekkelijker te maken, maar hee, ze rijden.

Mijn probleem is de Boris Bikes uit de klemmen te krijgen. Ik heb me ingeschreven, de sleutel meegenomen en £ 1 lidmaatschap betaald, maar het slot springt niet op groen. De fiets blijft vast zitten. En die ernaast ook. 'Sorry', zegt de man aan de andere kant van de lijn, 'de fietsenstandplaats waar u bent werkt niet'. De volgende werkt ook niet. De derde bestaat alleen op papier. 'Beginnersfoutjes', zeggen de organisatoren.

De meesten die zich op twee wielen, ongemotoriseerd, door de Britse hoofdstad begeven, zijn mensen die de zin van het bestaan verloren hebben. Ze nemen het, op een van de drukste plekken ter wereld, op tegen dubbeldekkers, vrachtwagens en taxi's. Fietspaden? Die zijn voor watjes. Boris (Londense burgemeesters doen het met hun voornaam) wil dat meer Londenaren hun leven riskeren voor een betere binnenstad. Zoals Gandhi dat deed voor gelijke rechten.

De Boris Bikes hebben een dynamo, een handige bak voor tas met laptop en zijn zo zwaar als een tractor. Het is makkelijker de Titanic te keren. Ze zitten laag en statig, een beetje zoals die grote grasmaaimachines. Ze doen in ieder geval eerder denken aan Miss Marple, dan aan Lance Armstrong. En dat heeft zijn voordelen. Waarvan het grootste is dat je er gewoon niet af kunt vallen. Ideaal dus, na een avond stappen.

Ik fiets een rondje langs het parlementsgebouw, Westminster Abbey, St James' Park, Buckingham Palace en Victoria Station. 'Ik denk dat het een succes wordt', zegt een taxichauffeur bij een rood stoplicht, 'en dat je nog meer fietsers in de binnenstad gaat krijgen'. Een goed idee, vindt ie. Maar Londense taxichauffeurs hebben toch een bloedhekel aan fietsers? 'Hebben we ook', zegt ie vrolijk.

Of ik de Boris Bike vaker ga gebruiken? Veel hangt af van de linkerarm. Die heeft in de loop der jaren de neiging ontwikkelt automatisch omhoog te gaan als het oranje lampje van een zwarte taxi in zicht is. En of je daar ooit vanaf komt?